dziś mam wrażenie nieodparte, że jestem bardziej do dupy /
niż zwykle i na co dzień
popadłem w monotoną monotonicznie monotonię
w sposób doskonały i na 5+
brawo!
tłumy nie(ch) szaleją
napijmy się tak, by rano pękał łeb
może wyjdzie z niego, co nie dobre
ulecą pocztowe gołębie z myślami moimi przypiętymi do nóżek /
w świat i zaginą pochłonięte przez wielbicieli wiatrówek /
upadając o ziemie z wielkim hukiem
roztrzaskają się jak szklane butelki
po tych piwach, od których pęknął łeb, ech…
(gdyby tak można było)
te, z których nie zostanie drobny mak
wrócą do życia jako kamienie
będziemy się o nie potykać, puszczać nad rzeką kaczki /
będzie zabawnie
jakby nie patrzyć.
i minie mi
mina zła zejdzie jak brud
z ciała pod prysznicem, gdy siedzę jak kłębek zwinięty /
a woda gorąca spływa po mnie
od głowy kapie na stopy i nieuchronnie wpada do odpływu /
to dusza jak broda w pewnych chwilach
przybiera konsystencje galarety
a to spoiwo do całości raczej marne,
bo dziś mam wrażenie nieodparte, że jestem bardziej niż zwykle i na co dzień /
do dupy.

(image by maciej.LUPA)